พิกัดความเผื่อทั่วไป ISO 2768 และงานสวม H7/g6 อ่านและใช้ให้ถูก
ไม่มีชิ้นงานไหนผลิตได้ขนาดตรงเป๊ะ แบบทุกแผ่นจึงต้องบอกว่ายอมให้คลาดได้เท่าไร ขนาดที่สำคัญ เช่น รูสวมเพลา ใส่พิกัดกำกับไว้ข้างตัวเลขโดยตรง ส่วนขนาดอื่นที่เหลือซึ่งมีเป็นส่วนใหญ่ ใช้ พิกัดความเผื่อทั่วไป ที่เขียนไว้ครั้งเดียวในตารางรายการแบบ เช่น "ISO 2768-m" แปลว่าทุกขนาดที่ไม่ได้ระบุพิกัดไว้ ให้ใช้ตารางระดับ m
ตาราง ISO 2768-1: ขนาดยาว (มม.)
ใช้กับขนาดยาว ความกว้าง ความสูง ระยะห่าง เส้นผ่านศูนย์กลาง ที่ไม่ได้ระบุพิกัดเอง
| ช่วงขนาด (มม.) | f (ละเอียด) | m (ปานกลาง) | c (หยาบ) | v (หยาบมาก) |
|---|---|---|---|---|
| 0.5 ถึง 3 | ±0.05 | ±0.1 | ±0.2 | – |
| เกิน 3 ถึง 6 | ±0.05 | ±0.1 | ±0.3 | ±0.5 |
| เกิน 6 ถึง 30 | ±0.1 | ±0.2 | ±0.5 | ±1 |
| เกิน 30 ถึง 120 | ±0.15 | ±0.3 | ±0.8 | ±1.5 |
| เกิน 120 ถึง 400 | ±0.2 | ±0.5 | ±1.2 | ±2.5 |
| เกิน 400 ถึง 1000 | ±0.3 | ±0.8 | ±2 | ±4 |
| เกิน 1000 ถึง 2000 | ±0.5 | ±1.2 | ±3 | ±6 |
| เกิน 2000 ถึง 4000 | – | ±2 | ±4 | ±8 |
ตัวอย่าง: แผ่นยาว 150 มม. ในแบบที่ระบุ ISO 2768-m ยอมรับได้ตั้งแต่ 149.5 ถึง 150.5 มม.
มุมลบคม รัศมี และมุม
| รัศมีและมุมลบคม | f / m | c / v |
|---|---|---|
| 0.5 ถึง 3 มม. | ±0.2 | ±0.4 |
| เกิน 3 ถึง 6 มม. | ±0.5 | ±1 |
| เกิน 6 มม. | ±1 | ±2 |
| ความยาวด้านที่สั้นกว่าของมุม | f / m | c | v |
|---|---|---|---|
| ถึง 10 มม. | ±1° | ±1°30′ | ±3° |
| เกิน 10 ถึง 50 มม. | ±0°30′ | ±1° | ±2° |
| เกิน 50 ถึง 120 มม. | ±0°20′ | ±0°30′ | ±1° |
| เกิน 120 ถึง 400 มม. | ±0°10′ | ±0°15′ | ±0°30′ |
| เกิน 400 มม. | ±0°5′ | ±0°10′ | ±0°20′ |
ตัวเลขในตารางเป็นค่าที่ใช้กันทั่วไปจาก ISO 2768-1 ถ้างานมีสัญญาหรือข้อกำหนดลูกค้า ให้ยึดฉบับมาตรฐานที่ลูกค้าอ้างอิงเป็นหลัก
เลือกระดับไหนดี
- m (ปานกลาง) ค่าเริ่มต้นที่ใช้มากที่สุดสำหรับงานกลึง มิลลิ่ง และตัดเลเซอร์ทั่วไป
- f (ละเอียด) งานกลึงหรือมิลลิ่งความแม่นสูง ต้นทุนสูงขึ้นเพราะต้องตรวจละเอียดขึ้น
- c (หยาบ) งานพับ งานเชื่อมโครงสร้าง งานแผ่นที่ไม่ต้องประกอบแน่น
- v (หยาบมาก) งานโครงสร้างขนาดใหญ่ งานหล่อหยาบ
อย่าเลือกละเอียดเกินความจำเป็น พิกัดที่แคบลงหนึ่งขั้นอาจทำให้ราคาชิ้นงานและเวลาตรวจเพิ่มขึ้นมาก ให้ใส่พิกัดแคบเฉพาะขนาดที่มีผลต่อการประกอบหรือการทำงานจริง
งานสวม: ระบบรูฐาน H7
สำหรับรูที่ต้องสวมเพลา ใช้ระบบพิกัดตาม ISO 286 ซึ่งเขียนเป็นตัวอักษรตามด้วยตัวเลข เช่น Ø20 H7 ตัวอักษรบอกตำแหน่งของช่วงพิกัด (ตัวใหญ่ = รู ตัวเล็ก = เพลา) ตัวเลขบอกความกว้างของช่วง (เกรด IT) งานทั่วไปนิยมใช้ระบบรูฐาน คือรูเป็น H7 เสมอ แล้วเลือกเพลาตามลักษณะการสวม
| คู่สวม | ลักษณะ | รู Ø20 (มม.) | เพลา Ø20 (มม.) | ใช้กับ |
|---|---|---|---|---|
| H7/g6 | สวมคลอน (หมุนลื่น) | +0.021 / 0 | −0.007 / −0.020 | เพลาหมุนในบูช ชิ้นที่ต้องเลื่อนได้แม่นยำ |
| H7/h6 | สวมพอดี (เลื่อนประกอบด้วยมือ) | +0.021 / 0 | 0 / −0.013 | ชิ้นที่ต้องถอดประกอบได้และระบุตำแหน่งแม่น |
| H7/k6 | สวมกึ่งแน่น (transition) | +0.021 / 0 | +0.015 / +0.002 | เฟือง พูลเลย์ บนเพลาที่มีลิ่ม ประกอบด้วยค้อนยาง |
| H7/p6 | สวมอัด (interference) | +0.021 / 0 | +0.035 / +0.022 | บูชอัดถาวร ประกอบด้วยเครื่องอัดหรือขยายด้วยความร้อน |
ค่าในตารางคือค่าสำหรับขนาดในช่วงเกิน 18 ถึง 30 มม. ขนาดอื่นมีค่าต่างกัน ให้เปิดตาราง ISO 286-2 ทุกครั้ง หรือเขียนค่าเป็นตัวเลขกำกับในแบบเลย เช่น Ø20 +0.0210 เพื่อให้ช่างไม่ต้องเปิดตาราง
ใส่ในแบบด้วย DXCAD2D Online
- เมื่อส่งออก PDF ติ๊ก ใส่กรอบแบบ + ตารางรายการแบบ ช่อง พิกัดความเผื่อทั่วไป มีค่าเริ่มต้น
ISO 2768-mแก้เป็นระดับที่ต้องการได้ - ขนาดที่ต้องการพิกัดเฉพาะ มีสองวิธี: วางข้อความ (T) เช่น
H7หรือ±0.05ต่อท้ายตัวเลขของเส้นบอกขนาด หรือตั้งชื่อจุดวัด A, B, C แล้วใส่พิกัดในช่อง พิกัด / หมายเหตุ ซึ่งจะไปแสดงในตารางขนาด เหมาะกับแบบที่มีหลายขนาดต้องคุมพิกัด - ถ้าชิ้นงานส่วนใหญ่ต้องการพิกัดแคบ ให้เปลี่ยนพิกัดทั่วไปทั้งแผ่น ดีกว่าใส่พิกัดทีละขนาดจนแบบรก
ลองทำตามได้ทันที เปิดโปรแกรมเขียนแบบ 2D บนเบราว์เซอร์ ฟรี ไม่ต้องติดตั้ง ไม่ต้องสมัคร
เปิด DXCAD2D Onlineข้อควรระวัง
- พิกัดทั่วไปไม่ครอบคลุม รูปร่างและตำแหน่ง เช่น ความตรง ความขนาน ความร่วมศูนย์ ถ้ามีผลต่อการทำงานต้องใส่สัญลักษณ์ GD&T แยก
- ขนาดที่เขียนในวงเล็บ เช่น (45) คือ ขนาดอ้างอิง ไม่ใช้ตรวจรับ ไม่ต้องมีพิกัด
- งานพับและงานเชื่อมมีมาตรฐานพิกัดเฉพาะ (เช่น ISO 13920 สำหรับงานเชื่อม) อย่าใช้ระดับ f กับงานพับโดยไม่ถามผู้ผลิตก่อน
- เขียนหน่วยและมาตรฐานที่ใช้ไว้ในตารางรายการแบบเสมอ ดูตารางรายการแบบและการควบคุม Rev.